#1 Arcade Fire – Reflektor

Αποχαιρετώ τη φετινή μπλογκοβίζιον με ένα μεγάλο κείμενο (μη βαρεθείτε και διαβάστε το), με ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια που άκουσα το 2013 κaι ένα άλμπουμ που φαίνεται ότι απογοήτευσε πολλούς. Όχι εμένα πάντως. 

Μπήκε στο διάδρομο. Ένα φως αχνόπαιζε στο βάθος φανερώνοντας μια σκιά. Έφερε το χέρι του στο κούτελό του και τα μάτια του έγιναν δυο σχισμές προκειμένου να διακρίνει τη φιγούρα καλύτερα. Χρειάστηκε μερικές στιγμές, αλλά την αναγνώρισε. Νοσταλγία κυρίευσε όλο του το κορμί κι ένα δάκρυ έκανε να κυλήσει στο μάγουλο του, αλλά γρήγορα ανέκτησε την αυτοκυριάρχια του και έπνιξε το δάκρυ σφίγγοντας για μια στιγμή τα μάτια του. Ο διάδρομος φαινόταν ατελείωτος. Έκανε ένα βήμα προς τα μπρος κι ένα κύμα αναμνήσεων ξεχύθηκε στο μυαλό του.

Θυμήθηκε τις στιγμές που την αγάπησε με πάθος. Στιγμές παρέα με φίλους, αλκόολ και καπνό. Καλούς φίλους, κακό αλκόολ και πολύ καπνό. Ξέχειλα τασάκια και άδεια μπουκάλια πάνω στο τραπέζι και γύρω από αυτό φωνές, γέλια και χειρονομίες γεμάτες κέφι και ενέργεια. Κι όσο δυνάμωναν οι φωνές και τα γέλια, όσο ζωηρεύαν οι χειρονομίες, τόσο ξεχείλιζαν τα τασάκια, τόσο γέμιζε το τραπέζι άδεια μπουκάλια και τόσο μεγάλωνε το πάθος του για εκείνη. Κι αυτή καθόταν σε μια γωνίτσα στο βάθος του δωματίου, τον κοιτούσε χαμογελαστή και έλαμπε από περηφάνια.  

Έκανε άλλο ένα βήμα και θυμήθηκε τις στιγμές που του στάθηκε. Στιγμές απογόητευσης, απόρριψης, αποτυχίας. Εκείνη έσκυβε και του ψιθύριζε στο αυτί να μην απελπίζεται, ότι δεν είναι το τέλος, ότι θα έρθουν άλλα, καλύτερα αρκεί να ήταν έτοιμος να τα δεχτεί. Και μπορεί στην αρχή να μην ήθελε να την πιστέψει, να αντιστεκόταν, να την έδιωχνε από κοντά του, να προτιμούσε να παραιτηθεί και να βυθιστεί στη μελαγχολία του, αλλά αυτή επέμενε να του ψυθιρίζει και τελικά τον έπειθε και τα καλύτερα πάντα έρχονταν κι εκείνη ήταν και πάλι εκεί, στη γωνίτσα της, να του χαμογελάει περήφανη.

Και μετά άλλο ένα βημά και θυμήθηκε τις στιγμές που τη μίσησε, στιγμές που τον απογόητευσε, που τον κορόιδεψε με τα ψέμματα της, που τον γέμισε προσδοκίες και στη συνέχεια τον προσγείωσε απότομα. Στιγμές που κλείστηκε στον εαυτό του με μόνη συντροφιά τα βιβλία του και τη μουσική του. Που δεν ήθελε να βγει, δεν ήθελε να δει κανέναν, γιατί κανένας δεν ήταν αυτός που εκείνη τον είχε πείσει ότι είναι. Αλλά όσο προδωμένος και να ένιωθε, πάντα τη συγχωρούσε, της έδινε άλλη μια ευκαιρία και τη δεχόταν ξανά κοντά του, γιατί δε μπορούσε χωρίς αυτή. 

Θυμήθηκε τα όνειρα που έκαναν παρέα, τα σενάρια που έπλαθαν με τη φαντασία τους, τις αποφάσεις που πήραν και σε κάθε του βήμα οι αναμνήσεις γίνονταν όλο και πιο πολλές, όλο και πιο έντονες και άκουσε τον εαυτό του να ουρλιάζει κι ήταν ένα λυτρωτικό ουρλιαχτό, ένα ουρλιαχτό ευγνωμοσύνης και χαράς, γιατί παρά τα εμπόδια αυτός είχε ζήσει με όλη του τη ψυχή, με όλες του τις δυνάμεις, χάρη σε εκείνη. Αλλά ήταν κι ένα ουρλιαχτό απελπισίας και απόγνωσης, γιατί όλα αυτά ανήκαν στο παρελθόν πλέον και δεν είχε την αντοχή ούτε το χρόνο για περισσότερα.

Και με το επόμενό βήμα του μπόρεσε και την είδε καθαρά πια. Είχε ρίξει το βάρος της και στηριζόταν πάνω σε μια πόρτα στην άκρη του διαδρόμου και του χαμογελούσε, όπως πάντα. Για μια στιγμή στάθηκε και την περιέργαστηκε με το βλέμμα του και παρά τις ατέλειες, παρά τα σημάδια που ο χρόνος είχε αφήσει πάνω της με το περασμά του, ήταν ο,τι πιο όμορφο είχε δει και πήρε κουράγιο από την ομορφιά της και άνοιξε την πόρτα. 

Ένα παλιό, κίτρινο ταξί με δερμάτινα καθίσματα σαν αυτά που είχε δει σε αμερικάνικες ταινίες του 70 τον περίμενε παρκαρισμένο έξω στο δρόμο. Μπήκε μέσα και το αμάξι ξεκίνησε με ένα δυνατό κρότο. Έπιασε τον εαυτό του να χαμογελάει, η απόγνωση και η απελπισία είχαν εξαφανιστεί πια και το χαμόγελο μετατράπηκε σε ένα ζωηρό γέλιο. Εκείνη τη στιγμή ήταν σίγουρος ότι δεν ήταν το τέλος, ότι άλλα, καλύτερα έρχονταν και έκλεισε τα μάτια του και αποκοιμήθηκε υπό τον ήχο της μηχανής και το γλυκό κούνημα του αμαξιού, όπως όταν ήταν παιδί.     

#2 65daysofstatic – Wild Light

Πήγα σήμερα σουπερμάρκετ και έφυγα με τρία πράγματα στο χέρι στην κυριολεξία, γιατί μεθαύριο φεύγω για Χριστούγεννα και θα μου έμεναν. Σε κάτι τέτοια είμαι πολύ προσεκτικός. Και μόλις τότε συνειδητοποίησα πραγματικά ότι γυρνάω Αθήνα και με έπιασε μια γλυκιά προσμονή, παρόλο που τίποτα δε μου έχει λείψει συγκεκριμένα, ούτε κάποιο ιδιαίτερο πρόσωπο θα με περιμένει στο αεροδρόμιο πέραν των γονιών μου και του αδελφού μου, ούτε έχω κάτσει να σκεφτώ ποιο θα είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν πατήσω το πόδι μου στα πάτρια εδάφη. Μάλλον για ύπνο θα πάω.  

#3 The National – Trouble Will Find Me

Καθόταν και κοίταζε τους περαστικούς να βηματίζουν μπροστά του και τους ακολουθούσε με το βλέμμα του καθώς απομακρύνονταν γεμάτος περιέργεια για το που πήγαιναν. Φανταζόταν ότι μπορούσε να ρουφήξει σαν μαύρη τρύπα τις ζωές τους και έπειτα να τις δει να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια του σαν ταινία. Φανταζόταν ότι μπορούσε να κοιτάξει μέσα από την κλειδαρότρυπα του μυαλού τους και να δει τις σκέψεις τους, τις αναμνήσεις τους, τα προβληματά τους. Και μετά φανταζόταν ότι με το μαγικό του εργαλείο μάζευε τις ζωές όλων σε ένα μαγικό μέρος και έπλαθε ένα μαγικό κόσμο όπου οι ζωές αυτές μπλέκονταν μεταξύ τους δημιουργώντας μια θαυμαστή ιστορία. Και έπειτα σηκωνόταν, άρχιζε να περπατάει ανάμεσα στους περαστικούς και χανόταν μέσα στο πλήθος.

#4 Kurt Vile – Wakin On A Pretty Daze

Το Σάββατο βγήκαμε μεγάλη παρέα και τα πέρασαμε πολύ ωραία μπορώ να πω κι επειδή όταν περνάς καλά πρέπει πάντα κάτι στραβό να συμβεί μετά σαν αντίποινα, όταν γύρισα σπίτι, είχε ξεχάσει η συγκάτοικός μου το κλειδί πίσω από την πόρτα. Άρχισα κι εγώ να παίρνω τηλέφωνα, να βαράω κουδούνια, να κοπανάω πόρτες, τίποτα. Κοιμόντουσαν του καλού καιρού και αυτή και ο αδελφός μου που μόνο όταν μπαίνω στο δωμάτιο και ανοίγω για μισό δέκατο του δευτερολέπτου το φως θυμάται να ξυπνήσει να με βρίσει, άμα εχω κλειδωθεί έξω από το σπίτι δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ε και τέλος πάντων πάνω που είχα απελπιστεί και είχα αρχίσει να σκέφτομαι τις εναλλακτικές μου σε παγκάκια για να περάσω τη νύχτα, άκουσα ένα σούσουρο από μέσα και σε μια απέλπιδα προσπάθεια χτύπησα ξανά το κουδούνι και ήρθε και μου άνοιξε ο αδελφός μου. Και αφού του εξήγησα τι παίχτηκε, γυρνάει και μου λέει με απάθεια ότι πάλι καλά που δίψασε και σηκώθηκε για νερό αλλιώς ακόμα έξω θα μουνα. Άκου ρε. Μου ήθελε και τηγανίτες.      

#5 Money – Shadow Of Heaven

Άφησε τα πιάτα στο νεροχύτι. Επιτέλους στο σπίτι επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Στάθηκε ακίνητη για μια στιγμή και απόλαυσε την ηρεμία. Ένας αναστεναγμός ανακούφισης ξέφυγε από το στόμα της. Έκατσε στον καναπέ, άναψε ένα τσιγάρο και ρούφηξε λαίμαργα τον καπνό. Είχε νιώσει ενθουσιασμένη, ίσως και λίγο περήφανη που είχε πάρει την πρωτοβουλία να οργανώσει κάτι τέτοιο. Είχε να τους δει όλους πολύ καιρό. Άνοιγε την πόρτα με ανυπομονησία, φιλιόταν σταυρωτά με τους καλεσμένους της, μερικούς τους αγκάλιαζε κι όλας. Χαμογέλασε και τράβηξε άλλη μια τζούρα από το τσιγάρο της. Στο τραπέζι είχε προσπαθήσει να συμμετάσχει σε όλες τις συζητήσεις, χαμογελούσε σε όποιον της απήυθυνε το λόγο κι είχε επιστρατεύσει όλο της το χιούμορ για να αποφύγει τις άβολες ερωτήσεις χωρίς να νευριάσει. Ήταν στο επίκεντρο όλων των σχολιασμών, όλων των αστείων, όλων των εξυπνάδων, όλων των ερωτήσεων, αλλά το ήξερε εξαρχής ότι θα συνέβαινε αυτό, αυτή ήταν που έλειπε τόσο καιρό. Το είχε αντιμετωπίσει αρχικά με ενθουσιασμό, έπειτα με ψυχραιμία και στο τέλος κουράστηκε, σταμάτησε να χαμογελάει, σταμάτησε να αστειέυεται και βυθίστηκε στις σκέψεις της, το καταφύγιο της. Πίεσε το τσιγάρο στο τασάκι για να σβήσει. Ίσως να μην ήταν άκομα έτοιμη, αλλά πόσο καιρό έπρεπε να λείψει για να είναι;

#6 Arctic Monkeys – AM

Έκλεισαν οι γονείς μου δωμάτιο σε ξενοδοχείο για αυτούς και είπαν ο αδελφός σου θα κοιμηθεί σε σένα και είπα κι εγώ ναι δεν το συζητάω και να μην το ζητάγατε θα τον φιλοξενούσα, γιατί σκέφτηκα τόσο καιρό έχω να τον δω θα είναι ωραία να κοιμόμαστε μαζί. Και ήρθε ο αδελφός μου και πήρε τη μεριά μου στο κρεβάτι, αυτή με το κομοδίνο και το μεγάλο μαξιλάρι και άπλωσε και τα πράγματα του στο κομοδίνο και πάω κι εγώ ο καημένος να κοιμηθώ το βράδυ κι είχε πάει το σκασμένο και είχε ξαπλώσει στη μέση του κρεβατιού με τα πόδια ανοιχτά σαν τον αστερία. Ε και τον έσπρωξα να πάει στη μεριά του και ξάπλωσα στην ακρούλα μου και σε κάποια φάση γυρνάει μες στον ύπνο του και φέρνει το χέρι του πάνω μου σαν να με αγκάλιαζε. Και κάτι με έπιασε εκείνη τη στιγμή, κάποιο ανώτερο συναίσθημα ξύπνησε μέσα μου και είπα θα σηκωθώ νωρίς το πρωί να του φτιάξω τηγανίτες του μικρού. Και δε σηκώθηκα.

#7 Yo La Tengo – Fade

Προχωρούσε γρήγορα, χέρια στις τσέπες. Είχε καμπουριάσει σε μια προσπάθεια να αποφύγει το κρύο, το κασκόλ κάλυπτε το πρόσωπο του ως τη μύτη, τα μάτια του όμως παρέμεναν εκτεθειμένα και είχαν δακρύσει. Δεν είχε ξημερώσει ακόμα. Κατέβηκε με ταχύτητα τις σκάλες του σταθμού και κατευθύνθηκε προς το μετρό. Το τρένο ήταν στην αποβάθρα και επιτάχυνε κι άλλο το βήμα του. Όλα τα βαγόνια ήταν γεμάτα, μπήκε σε ένα και στάθηκε όρθιος. Ένιωσε εξαντλημένος κι ήθελε να κάτσει. Είχε κουραστεί να τρέχει. Ένα βουητό, προειδοποίηση ότι οι πόρτες κλείνουν και μια φωνή ότι ο συρμός αναχωρεί ακούστηκαν. Σε μια απόφαση της στιγμής πετάχτηκε έξω από το τρένο και πήγε κι έκατσε σε μια θέση στην αποβάθρα. Θα περίμενε το επόμενο, ίσως το επόμενο να ταν πιο άδειο και να βρισκε μια θέση να κάτσει. Και περίμενε και τα τρένα περνάγανε και αυτός καθόταν απλά εκεί, παρατηρούσε τους επιβατες να μπαίνουν και να βγαίνουν βιαστικοί από τα βαγόνια με τα μάτια του ακόμα δακρυσμένα από το κρύο και φαινόταν σαν να θρηνούσε για κάτι ή για κάποιον και μερικοί απο τον κόσμο που τον προσπέρναγε γύρναγαν και τον κοίταζαν περίεργα και αυτή η σκέψη τον διασκέδασε και χαμογέλασε. Δε θα έτρεχε. Όχι σήμερα.   

#8 Vampire Weekend – Modern Vampires of the City

Έκανα προχτές το λάθος να μιλήσω σε μια φίλη στο τσατ για να ρωτήσω πως τα πάει και πετάω ένα Που είσαι εσυ? σ’ έχω χασεί οπότε μου στέλνει κι αυτή Έλα τώρα Jannovitzbrücke (περιοχή είναι αυτό παιδιά δε σας έβρισα). ΤΩΡΑ. Ετσι με κεφαλαια το έστειλε. Έχει λέει ένα γαμάτο εδώ σαν λούνα παρκ είναι. Ε τι να πω κι εγώ. Έρχομαι λέω. Να τι παθαίνεις όταν ενδιαφέρεσαι για τους φίλους σου. Πάω λοιπόν κι εγώ και δεν ήταν κάτι σαν λουνα παρκ. Ήταν λουνα παρκ. Με ρόδα και τρενάκια και σκοποβολία και απ’ όλα. Και με βουτάνε τα κορίτσια και με πηγαίνουν σε ένα που φόραγες κατί γυαλιά με τα οποία τα έβλεπες όλα χρωματιστά και θολά και γι αυτό έπρεπε να πηγαίνεις στα ψαχτά για να μην χτυπήσεις στα διάφορα εμπόδια που είχε και σε κάποια φάση έφτανες σε ένα λαβύρινθο απο καθρέφτες όπου πρέπει να κοπάνησα πάνω σε όλους τους καθρέφτες έναν έναν μέχρι να βρω πως βγαίνεις απο κει μέσα. Και λέω κορίτσια αυτό ηταν κουράστηκα, πάμε χαλαρά τώρα να ψαρέψουμε βατραχάκια να κερδίσουμε και κανά αρκουδάκι που άφησα το δικό μου στην Αθήνα. Κούνια που με κούναγε. Με βουτάνε πάλι και με πάνε σε ένα από αυτά που στριφογυρνάνε σαν τρελά και εσύ χαίρεσαι και ουρλιάζεις και μετά κατεβαίνεις και κάνεις εμετούλι. Και λέω δεν υπάρχει περίπτωση δεν ανεβαίνω σε τέτοιο πράγμα, δεν είμαι για δυνατές συγκινήσεις εγώ, μόνο για ψάρεμα και σκοποβολή. Είχα φάει και μια πίτσα μόνος μου πριν φύγω απ' το σπίτι οπότε ήμουν ανένδοτος και ξεκαθάρισα ότι δεν πάω πουθενά και να ανέβουν μόνες τους και τελικά με τη φοβερή επιμονή που με διακρίνει ανέβηκα και σε αυτό και στο επόμενο και στο μεθεπόμενο και ακόμα ψάχνω το στομάχι μου. Και μετά έκλεισε το λούνα παρκ και δεν πρόλαβα να ψαρέψω.

#9 CHVRCHES – The Bones Of What You Believe

Ήρθαν σήμερα οι γονείς μου και ο αδελφός μου να με δουν και έφεραν ένα σωρό πράγματα και βγήκαν υπέρβαροι στο αεροδρόμιο και ας είπα στη μάνα μου στο τηλεφωνο να τα αφήσει το μέλι και το λάδι γιατί ετσι κι αλλιώς γυρνάω σε μια βδομάδα και ότι θα επιζήσω άλλο λίγο χωρίς ελληνικό λάδι και μέλι όσο δύσκολο κι αν είναι. Και τελικά έφεραν και μέλι και λάδι και κάτι βιβλία να ανοίξω τα στραβάδια μου και μουστοκούλουρα από τη γιαγιά μου. Και χάρηκα παρά πολύ όταν τους είδα να πω την αλήθεια μου και περάσαμε όλη τη μέρα μαζί και θυμήθηκα πως είναι να συνυπάρχεις όχι με ένα ούτε δύο αλλα με ΤΡΙΑ άτομα και προς το βραδάκι κάτι με έπιασε και ήθελα να γυρίσω στο δωμάτιο μου να κρυφτώ κάτω από το πάπλωμα. Αφήστε που γύρισε σπίτι η συγκάτοικος μου ενώ εμείς ήμασταν έξω για μπύρες και έφαγε όλα τα μουστοκούλουρα.

#10 Justin Timberlake – The 20/20 Experience

Σε είδα στο βαγόνι του τρένου. Ήρθα και στάθηκα δίπλα σου. Τράβηξα την προσοχή σου αμέσως. Τα βλέμματα μας συναντήθηκαν. Μου χαμογέλασες όλο νάζι. Σου ανταπέδωσα το χαμόγελο και έπειτα έστρεψα το βλέμμα μου αλλού κοιτάζωντας δήθεν αδιάφορα στο κενό. Το τρένο φρέναρε απότομα, έχασα την ισορροπία μου και έπεσα προς το μέρος σου. Κρατήθηκα τελευταία στιγμή, αλλά είχες ήδη τρομάξει. Άρχισες να κλαις. Η μητέρα σου με αγριοκοίταξε, έγειρε πάνω απο το καρότσι και έβαλε μια πιπίλα στο στόμα σου.    

#11 London Grammar – If You Wait

#12 Foals – Holy Fire

#13 Mutual Benefit – Love's Crushing Diamond

#14 Unknown Mortal Orchestra - II

Όταν έψαχνα σπίτι στο Βερολίνο ή τουλάχιστον έκανα ότι έψαχνα, πήρε μια μέρα τηλέφωνο μια γνωστή που ζούσε ήδη εκεί και πρότεινε να συγκατοικήσουμε και ήμουν πολύ τυχερός γιατί δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση να βρεις σπίτι στο εξωτερικό ειδικά άμα είσαι εγώ που δεν τα πάω καθόλου καλά με κάτι τέτοια. Εμένα βέβαια μου κακοφάνηκε κάπως η προοπτική της συγκατοίκησης γιατί γενικά τα περνάω πολύ ωραία μόνος μου. Οι γονεις μου από την άλλη ήταν χιλια τα εκατό υπέρ γιατί θα τους έκανε να νιώθουν πολύ καλύτερα άμα ήξεραν ότι υπάρχει κάποιος στο σπίτι σε περίπτωση που κάτι μου συμβεί χτύπα ξύλο και επίσης θα ήταν καλό για μένα τον πρώτο καιρό να μην είμαι μόνος μου και ότι θα βοηθούσε στην προσαμογή μου και διάφορα άλλα που δε θυμάμαι τώρα. Και κάτσαμε σε κάποια φάση να συζητήσουμε πως θα πρέπει να είμαι σαν συγκάτοικος κι ότι για να λειτουργήσει μια συγκατοίκηση πρέπει να τεθούν κάποιοι κανόνες εξαρχής ώστε να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις και τσακωμοί κι ότι θα πρέπει να είμαι τακτικός, να πλένω τα πιάτα μου και διάφορα άλλα που επίσης δε θυμάμαι γιατί παράλληλα χάζευα και το ταμλαιν μου στο τουήτερ. Και έκατσα και το σκέφτηκα κι εγώ μετά και τελικά δε μου φάνηκε και τόσο κακή ιδέα η συγκατοίκηση και ίσως όντως να με βοηθούσε να νιώσω πιο άνετα και άσε που καμιά μέρα εκεί που θα καθόμουν να φάω για βράδυ ολομόναχος με το λάπτοπ μπορεί να με έπιανε καμιά κατάθλιψη και να αυτοκτονούνα στη μπανιέρα με ξυραφάκι που το σπίτι τελικά έχει ντουζιέρα αλλά τότε δεν το ξερα αυτό. Και επίσης θα μπορούσα να κάνω διάφορα πράγματα παρέα με τη συγκατοικό μου αντί να τα κάνω μόνος μου γιατί απ όσο την ήξερα και από τις φωτογραφιές της στο ίνσταγκραμ μια χαρά φαινόταν η κοπέλα.

Και στην αρχη που λέτε ήμουν πολύ τακτικός και έπλενα τα πιάτα μου και ήταν σαν να μην υπήρχα στο σπίτι κι ήταν και η περίοδος που έβλεπα Ντέξτερ κι ένιωθα σαν τον σίριαλ κίλερ που δεν αφήνει ίχνη στον τόπο του εγκλήματος. Ε και σε κάποια φάση βαρέθηκα και τελείωσε και το Ντέξτερ και τώρα τα αφήνω όλα άνω κάτω και στο δωματιό μου και στην κουζίνα και στο μπάνιο, σαν τη δεύτερη σεζόν ένα πράγμα που τα κάνει όλα πουτάνα ο Ντέξτερ και παραλίγο να τον πιάσουν. Και με τη συγκατοικό μου τις ώρες που είμαστε κι οι δύο σπίτι είναι ο καθένας κλεισμένος στο δωματιό του και μόνο καλημέρα και καληνύχτα λέμε που δεν τις μπορω τις καλημέρες και τις καληνύχτες. 

Δεν είμαι για συγκατοίκηση εγώ πάει και τελείωσε. 

#15 Darkside - Psychic

#16 Savages - Silence Yourself

Κοντο μαλλι, κιθαρες, φασαρια, κομματαρα..

#17 Disclosure - Settle

Το δυσκολοτερο κομματι του να φευγεις στο εξωτερικο για να ζησεις ειναι το να αγορασεις επιπλα για το καινουριο σπιτι. Οσο κι αν το αναβαλλεις, οσο κι αν λες στον εαυτο σου ποιος χρειαζεται μωρε γραφειο, καρεκλες, κρεβατι μια χαρα ειναι και το πατωμα, αργα η γρηγορα θα βρεθεις σε καποιο αχανες ΙΚΕΑ με το χαρτακι και το μολυβακι στο χερι. Καταρχας να πω οτι δεν ειναι και πολυ μεγαλο το ΙΚΕΑ του Βερολινου, απλα και τρεχοντας να το κανεις μια ωρα τη θες. Πηγα λοιπον κι εγω ο ανυποψιαστος ενα πρωι αποφασισμενος να ξεμπερδεψω στα γρηγορα ε και βγηκα νυχτα απο κει μεσα και προφανως ξεχασα και τα μισα και επρεπε να ξαναπαω την αλλη βδομαδα. Και σαν να μην εφτανε αυτο ειπα να το παιξω εξυπνος και πηγα σε κατι Τουρκους μεταφορεις που λεει παιρνουν τα μισα απο αυτους του ΙΚΕΑ και επειτα απο κανα τεταρτο που ανταγωνιστηκαμε ποιος μιλαει χειροτερα γερμανικα καταφεραμε να συνεννοηθουμε να μου τα φερουν εκει που πρεπει αλλα προφανως κατι λαθος ειπα γιατι τα φερανε και μου τα αφησανε στην εξωπορτα και επρεπε εγω μετα να τα κουβαλησω μονος μου μεχρι πανω. Ε κι αφου τα ανεβασα ολα, τα εβαλα σε μια ακρουλα στο δωματιο μου και μεχρι να το παρω αποφαση να τα φτιαξω περασε κανας μηνας.

#18 Lorde - Pure Heroine

Δεκαεπτα χρονων λεει το κοριτσι. Λανα φαε τη σκονη της.

#19 Justin Timberlake - The 20/20 Experience 2 of 2

Ενα βραδυ παιρνουν τηλεφωνο κατι φιλες και λεει ελα θα παμε σε κλαμπ με κατι Ιταλους που γνωρισαμε και λεω κι εγω τι εχει και στο Βερολινο κλαμπ δεν τα γλυτωσαμε αυτα? Ε και τελος παντων πηγα κι αφου καθισαμε και αραζαμε καμια ωρα απεξω χωρις κανεις μας να ξερει γιατι (ποσο παραλιακη), μπηκαμε στο κλαμπ κι ειχε καπνιζοντων και μη καπνιζοντων, ενα ποδοσφαιρακι σε μια ακρη και μια ντισκομπαλα στο ταβανι ο,τι να ναι δηλαδη. Και ειχε και μια ουρα στη γκαρνταρομπα που αφηνες τα μπουφαν μεχρι εξω απ το κλαμπ κι εγω ειχα σκασει γιατι ημουν ντυμενος σαν το κρεμμυδι γιατι δε ξερω αν το ξερετε αλλα στο Βερολινο κανει κωλοκρυο οχι αστεια. Μ αυτα και μ αυτα λεω στα κοριτσια παω λιγο εξω να κανω ενα τσιγαρο κι ερχομαι. Ε και πηγα σπιτι. Κυριος.

#20 Pacific Air - Stop Talking

Η μερα της μετακομισης ειχε φτασει κι αν καποιος εμπαινε στο δωματιο μου την ωρα που πακεταρα θα ελεγε ταξιδακι ρε τρελε οκτωβρη μηνα, σε νησακι πας? Κι αντε να του εξηγησεις εσυ τωρα οτι με τα δυο τζιν τα τρια φουτερ και τα πεντε βρακια που χεις πεταξει σε μια βαλιτσα ετοιμαζεσαι να φυγεις για Βερολινο. Ναι Βερολινο. Για να ζησω. Ναι ρε μαλακα να ζησω, αυτα ειναι ολα κι ολα μου τα πραγματα, τι θες εσυ τωρα. Και για να πω την αληθεια μου εγω την ειχα δει οτι για ταξιδακι παω κι αν δεν ειχαν προηγηθει οι επισκεψεις σε παππουδες, θειες, ξαδελφια, οι αγκαλιες, τα φιλια, τα δε θα χαθουμε ρε μαν των φιλων και τα θα σε παιρνουμε τηλεφωνο καθε μερα να μιλαμε της μανας μου (καθε μερα ε? ομορφα) χαμπαρι δε χα παρει οτι φευγω για τα καλα. Και αν με ρωτησετε τι σκεφτομουν οταν εμπαινα στο αεροπλανο, πως ενιωθα που αφηνα τους γονεις μου, την πατριδα μου, τα σουβλακια, μονο οτι ημουν τερμα νυσταγμενος θυμαμαι να σας πω. Σκοτωμα αυτες οι πτησεις της easyjet. Αναισθησια ρε φιλε.