Έκανα προχτές το λάθος να μιλήσω σε μια φίλη στο τσατ για να ρωτήσω πως τα πάει και πετάω ένα Που είσαι εσυ? σ’ έχω χασεί οπότε μου στέλνει κι αυτή Έλα τώρα Jannovitzbrücke (περιοχή είναι αυτό παιδιά δε σας έβρισα). ΤΩΡΑ. Ετσι με κεφαλαια το έστειλε. Έχει λέει ένα γαμάτο εδώ σαν λούνα παρκ είναι. Ε τι να πω κι εγώ. Έρχομαι λέω. Να τι παθαίνεις όταν ενδιαφέρεσαι για τους φίλους σου. Πάω λοιπόν κι εγώ και δεν ήταν κάτι σαν λουνα παρκ. Ήταν λουνα παρκ. Με ρόδα και τρενάκια και σκοποβολία και απ’ όλα. Και με βουτάνε τα κορίτσια και με πηγαίνουν σε ένα που φόραγες κατί γυαλιά με τα οποία τα έβλεπες όλα χρωματιστά και θολά και γι αυτό έπρεπε να πηγαίνεις στα ψαχτά για να μην χτυπήσεις στα διάφορα εμπόδια που είχε και σε κάποια φάση έφτανες σε ένα λαβύρινθο απο καθρέφτες όπου πρέπει να κοπάνησα πάνω σε όλους τους καθρέφτες έναν έναν μέχρι να βρω πως βγαίνεις απο κει μέσα. Και λέω κορίτσια αυτό ηταν κουράστηκα, πάμε χαλαρά τώρα να ψαρέψουμε βατραχάκια να κερδίσουμε και κανά αρκουδάκι που άφησα το δικό μου στην Αθήνα. Κούνια που με κούναγε. Με βουτάνε πάλι και με πάνε σε ένα από αυτά που στριφογυρνάνε σαν τρελά και εσύ χαίρεσαι και ουρλιάζεις και μετά κατεβαίνεις και κάνεις εμετούλι. Και λέω δεν υπάρχει περίπτωση δεν ανεβαίνω σε τέτοιο πράγμα, δεν είμαι για δυνατές συγκινήσεις εγώ, μόνο για ψάρεμα και σκοποβολή. Είχα φάει και μια πίτσα μόνος μου πριν φύγω απ' το σπίτι οπότε ήμουν ανένδοτος και ξεκαθάρισα ότι δεν πάω πουθενά και να ανέβουν μόνες τους και τελικά με τη φοβερή επιμονή που με διακρίνει ανέβηκα και σε αυτό και στο επόμενο και στο μεθεπόμενο και ακόμα ψάχνω το στομάχι μου. Και μετά έκλεισε το λούνα παρκ και δεν πρόλαβα να ψαρέψω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου