Η μερα της μετακομισης ειχε φτασει κι αν καποιος εμπαινε στο δωματιο μου την ωρα που πακεταρα θα ελεγε ταξιδακι ρε τρελε οκτωβρη μηνα, σε νησακι πας? Κι αντε να του εξηγησεις εσυ τωρα οτι με τα δυο τζιν τα τρια φουτερ και τα πεντε βρακια που χεις πεταξει σε μια βαλιτσα ετοιμαζεσαι να φυγεις για Βερολινο. Ναι Βερολινο. Για να ζησω. Ναι ρε μαλακα να ζησω, αυτα ειναι ολα κι ολα μου τα πραγματα, τι θες εσυ τωρα. Και για να πω την αληθεια μου εγω την ειχα δει οτι για ταξιδακι παω κι αν δεν ειχαν προηγηθει οι επισκεψεις σε παππουδες, θειες, ξαδελφια, οι αγκαλιες, τα φιλια, τα δε θα χαθουμε ρε μαν των φιλων και τα θα σε παιρνουμε τηλεφωνο καθε μερα να μιλαμε της μανας μου (καθε μερα ε? ομορφα) χαμπαρι δε χα παρει οτι φευγω για τα καλα. Και αν με ρωτησετε τι σκεφτομουν οταν εμπαινα στο αεροπλανο, πως ενιωθα που αφηνα τους γονεις μου, την πατριδα μου, τα σουβλακια, μονο οτι ημουν τερμα νυσταγμενος θυμαμαι να σας πω. Σκοτωμα αυτες οι πτησεις της easyjet. Αναισθησια ρε φιλε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου