You wanna get young but you're just getting older

Προχτές ήταν να πάω στο γήπεδο με κάτι φίλους κι είπα και στο θείο μου αν θέλει να ρθει και ήθελε και ήρθε και έτσι πήγαμε στο γήπεδο και κλασικά αργήσαμε και έπρεπε να τρέξουμε για να μη χάσουμε την αρχή, ο θείος μου δηλαδή γιατί εμείς πηγαίναμε χαλαρά πίσω του και λέγαμε για τον Αζάρ που κλώτσησε το μπολ μπόι, για ένα φίλο μας που τον διαγράψανε από κάτι μαθήματα στο πανεπιστήμιο γιατί δεν πάταγε και για κάτι άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα και κάθε τόσο γύρναγε ο θείος μου και μας κοίταγε με την ανυπομονησία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του και έπρεπε να επιταχύνω το βήμα μου γιατί φοβόμουν λίγο να πω την αλήθεια μην τον χάσουμε, δεν του είχα και μεγάλη εμπιστοσύνη να τον αφήσω μόνο του. Και όταν με το καλό μπήκαμε στο γήπεδο, βρήκε και έκατσε σε μια θέση κι εμείς πήγαμε και κάτσαμε στα σκαλιά πιο κάτω γιατί δεν είχε άλλες θέσεις και μετά γύρισα και του έδωσα το κασκόλ του Παναθηναϊκού που μου χε ζητήσει να του φέρω γιατί ερχόταν κατευθείαν από τη δουλειά κι είχε αφήσει το δικό του σπίτι. Και κάθε τόσο γύρναγα και τον κοίταγα που κοίταγε τον αγώνα με το κασκόλ περασμένο στο λαιμό του και δε ξέρω μπορεί να ήταν και ιδέα μου αλλά υπήρχε ένας ενθουσιασμός στα μάτια του που για λίγο ξέχασα ότι κοίταγα το θείο μου και νόμισα ότι κοίταγα ένα παιδί και μελαγχόλησα κάπως γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί να μην ήταν ιδέα μου και όντως να κοίταγα ένα παιδί. Ε και στο τέλος χάσαμε κιόλας γιατί αυτή η πόρνη η μπάλα δεν έλεγε να μπει στο καλάθι και στενοχωρήθηκα όχι τόσο που έχασε ο Παναθηναϊκός, αλλά που μετά τον αγώνα ο παιδιάστικος ενθουσιασμός του θείου μου είχε φύγει. Είναι κομματάκι περίεργο αλλά οι μεγάλοι μερικές φορές γίνονται πιο παιδιά από εμάς τα παιδιά ίσως γιατί δεν ήταν αρκετά παιδιά όταν έπρεπε και τώρα πια είναι αργά να είναι παιδιά κοτζάμ μαντράχαλοι και καταπιέζονται κάπως. Και ντάξει δε θέλω να γίνω πολύ ποιητικός ή κλαψοπερίεργος αλλά το τελευταίο πράγμα που θέλω να γίνω άμα μεγαλώσω είναι ένα καταπιεσμένο παιδί στο σώμα ενός μεγάλου. Αυτό και μπάτσος.