Πάλι Χριστούγεννα?

Ήρθαν σχεδόν και τα Χριστούγεννα. Πάλι Χριστούγεννα? Ναι ρε πάλι. Τι είναι Χριστούγεννα? Όλοι γνωρίζουμε ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού και στολίζουμε έλατο γιατί ως γνωστόν στο στάβλο εκεί στην έρημο που γεννήθηκε ο Χριστός είχε φυτρώσει κι ένα έλατο στο ξαφνικό, πήζουμε τα μπαλκόνια στα φωτάκια και τους πλαστικούς Άι Βασίληδες, πάμε και τρώμε σε συγγενείς που τελευταία φορά που τους είδαμε πρέπει να ταν στη βάφτισή μας και ψαχνόμαστε να θυμηθούμε τα ονόματά τους, είμαστε απ το πρωί μέχρι το άλλο πρωί στα μαγαζιά να αγοράσουμε δώρα για όλους, μη ξεχάσουμε κανέναν και θιχτεί και σταματήσει να μας παίρνει τηλέφωνο κι αυτή τη μισή φορά το χρόνο που μας παίρνει, και γενικά όλοι, Χριστιανοί και μη, είμαστε πολύ χαρούμενοι.

Αυτό όλοι το γνωρίζουμε, ακόμα κι αυτοί που κάθονταν στο τελευταίο θρανίο στο δημοτικό και δεν πολυπρόσεχαν στο μάθημα των θρησκευτικών γιατί ήταν πολύ απασχολημένοι να φτιάχνουν σαΐτες ή να πειράζουν τη μπροστινή τους, γιατί κάπου θα το πήρε το αυτί τους κι αυτουνών από καμιά γιαγιά ας πούμε ή σε κάποιο παιδικό στο σταρ.

Έτσι, τα Χριστούγεννα πρέπει να έχουμε ένα χαμόγελο ως τα αυτιά, γιατί δε γίνεται να σου κάνουν το τραπέζι η θεία και ο θείος σου που τους βλέπεις μια φορά το χρόνο και αυτή τη μια φορά να είσαι με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και να τους κάνεις κακή εντύπωση τι θα λένε μετά αυτοί για σένα. Επίσης τα Χριστούγεννα πρέπει να φαίνεσαι ευτυχισμένος, γιατί έτσι ήταν και ο Hugh Grant και η Keira Knightley και o Liam Neeson στο Love actually και ντάξει μπορεί να μην ήταν στην αρχή γιατί όλο κάτι στραβά τους τύχαιναν των καημένων, αλλά στο τέλος ήταν γιατί έτσι είναι τα Χριστούγεννα, σε κάνουν ευτυχισμένο. Επίσης πρέπει να λάμπεις από τη χαρά σου ή έστω να δείχνεις τρομερά ευγνώμων, όταν σου δίνει ο ένας και ο άλλος το ένα απαίσιο δώρο μετά το άλλο και τι αν δεν το χρειάζεσαι ή δε σ’ αρέσει, η σκέψη είναι που μετράει, οπότε αράδιασε καμιά διακοσαριά ψεύτικα ευχαριστώ να σαι οκ. Τουλάχιστον τώρα με την κρίση θα κοπούν αυτά και άμα σε ρωτάνε τι θες για τα Χριστούγεννα θα λες τίποτα και θα σου λένε καλά αφού επιμένεις, ενώ δε θα έχεις επιμείνει και μπορεί και κάτι να ήθελες τώρα που το σκέφτεσαι και να το πες από συνήθεια.

Επίσης τα Χριστούγεννα είναι must να ερωτευτείς, να βγαίνεις έξω με την κοπέλα σου, να κρατιέστε χέρι χέρι, να φιλιέστε κάτω από γκι και άλλα τέτοια ωραία και ειλικρινά σε πιάνει η καρδιά σου άμα είσαι μπακούρι που βλέπεις τους πάντες, όμορφους, άσχημους, αδύνατους, χοντρούς, ψηλούς, κοντούς, νάνους, σε ζευγάρια και γενικά δεν είναι να πολυβγαίνεις άμα δεν έχεις βρει το έτερον σου ήμισυ, γιατί μόνο ευτυχισμένο δε σε κάνουν τα Χριστούγεννα μετά.

Και φυσικά μη ξεχνάμε το ψυχαναγκασμό να κανονίσεις έξοδο που θα τα σπάσει παραμονή Πρωτοχρονιάς, στην οποία θα καλέσεις κάθε φίλο που έκανες ποτέ από όλες τις χώρες του κόσμου, γιατί μόνο αν μαζευτείτε πολύς κόσμος και γίνει τζέρτζελος περνάς καλά και επίσης τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή που ερχόμαστε κοντά με τους ανθρώπους, πόσο μάλλον με τους φίλους μας και τι αν έχουμε να τους μιλήσουμε από την προηγούμενη Πρωτοχρονιά. Βέβαια στο τέλος καταλήγουμε με χανγκόβερ δύο ημερών και μάλλον είχαμε μεθύσει πριν καν έρθουν και έτσι κι αλλιώς δε θυμόμαστε και τίποτα, αλλά δεν πειράζει γιατί και του χρόνου Πρωτοχρονιά είναι, θα τα πούμε τότε.  

Είναι να απορεί κανείς δηλαδή που υπάρχει κόσμος που δεν του αρέσει τα Χριστούγεννα.

Εγώ βέβαια μικρός τα λάτρευα τα Χριστούγεννα και έβαζα τη μάνα μου να στολίζουμε δέντρο από τέλη Αυγούστου και έστελνα δύο σελίδες γράμμα στον Άι Βασίλη να του πω πόσο καλό παιδί ήμουν και να του ζητήσω ευτυχία για τα παιδάκια στην Αφρική και ένα έλκηθρο δώρα και η γιαγιά μου με τη σειρά της έστελνε σακιά ολόκληρα με κουραμπιέδες και μελομακάρονα και πλακωνόμουν και τα τρωγα όλα και μετά με πόναγε η κοιλιά μου αλλά μικρό το κακό. Μεγάλωσα βέβαια όπως είναι γραφτό να συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες και βαριόμουν να στολίζω δέντρο και αφού απείλησα με χίλιους τρόπους τους γονείς μου ότι θα πέθαινα, θα έφευγα από το σπίτι κι άλλα τέτοια αν δε μου λέγαν την αλήθεια, έμαθα τελικά ότι δεν υπάρχει Άι Βασίλης κι ότι αυτοί μου έφερναν τα δώρα και σταμάτησα να βλέπω και τα χριστουγεννιάτικα παιδικά στο σταρ και τσουπ πάει η μαγεία των Χριστουγέννων. Οι μεγάλες αγάπες όμως δε ξεχνιούνται έτσι εύκολα και γίνονται λίγο σαν απωθημένο σαν τον πρώτο μας έρωτα ένα πράγμα και έτσι κάθε χρόνο όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ξυπνάνε μέσα μου αυτή η προσμονή που είχα παιδί κι η ελπίδα ότι κάτι ξεχωριστό θα συμβεί κι ας βαριέμαι να πάρω τον κώλο μου να σηκωθώ απ το κρεβάτι και ειλικρινά θα στενοχωρηθώ άμα καταστραφεί ο κόσμος στις 21 και τα χάσω τα Χριστούγεννα και ντάξει θα τα υπομείνω και τα οικογενειακά τραπέζια και τα απαίσια δώρα και που θα μαι μπακούρι και το πρωτοχρονιάτικο χανγκόβερ.